Taek!

Zo, de rust is enigzins weergekeerd..

Na alle hectiek van de afgelopen weken is er nu tijd om na te genieten, en dat doen we! Op dit moment zitten Dave en ik de site bij te werken, de video’s over te zetten naar de pc, en te luisteren naar de opnames. En die vallen niet tegen, het swingt de pan uit. Bovendien geven de video’s perfect de sfeer weer, die lekker druk en toch intiem was. Weliswaar hebben we de 1000 man niet gehaald, maar achteraf was dit misschien nog wel leuker..

Deze zondag begon voor mij eigenlijk al op vrijdagavond. Zoals dat gaat was de voorbereiding niet ideaal: eerst een gig in Hilversum, laat thuis, volgende dag vroeg op om les te geven, daarna rechtstreeks naar de studio om de strijkers op te nemen, vervolgens om een uur of elf  ’s avonds naar de Beach om de backline te droppen, als een speer terug naar Amsterdam om de rest van mijn spullen in te pakken voor de zondag (er was de marathon, en ik moest dus maken dat ik voor middernacht mijn straat uit was..), en als toetje nog naar een verjaardagsfeest.. Dus om 4 uur gaan slapen, en om 10 uur fris en fruitig opgestaan, opdat we lekker vroeg in de Beach konden zijn.

Ja, en over de strijkers gesproken: naast Michael Waterman en Joost Keizer hadden we plotseling de beschikking over Merel Junge, omdat Lonneke ziek en wel moest afhaken. En die Merel is een goeie! Dus de opnames zijn echt schitterend geworden, en ondanks dat ook Merel wat ziekjes was, klonken de vioolpartijen tijdens het concert ook als een klok. En niet alleen hun partijen: ook de drums van Jeroen Molenaar, de bas van Dave Breidenbach, en de keyboards van Erik van Horne zorgden ervoor dat het Taek!reperoire smaakvol werd opgediend. En dat voor een eerste keer, en zonder te repeteren! Dat smaakt duidelijk naar meer..

Daarna was het de beurt aan de hoofdact. Het was mooi om te zien dat de zaal vanaf de eerste maat op z’n kop stond. Ook mooi om te zien hoe geinteresseerd de aanwezige drummers naar Bart keken, die op z’n elektronische drumstel bewees nog steeds over die unieke swing te beschikken. En hoewel ook Denise Jannah wegens griep moest afhaken, zorgden de 3 meiden Angelique, Beverley en Caroline voor een aanstekelijke sfeer op de buhne, en dus ook in de zaal. Met My feet won’t move als afsluiter ging het dak er af, met een toegift als logisch gevolg. Echt, we speelden alsof we gisteren nog bij elkaar waren!

En het kon nog gekker, want de laatste set was een grote orgie van muzikaliteit. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik tijdens deze laatste set een paar keer moest slikken. Zoveel te gekke muzikanten, die er overduidelijk veel zin in hadden, en dat allemaal voor deze reunie, dat hakte er af en toe even in bij me..

Dus bij deze wil ik nogmaals iedereen bedanken, die deze dag tot een feest hebben gemaakt. Het publiek, dat zo enthousiast was, en bovendien voor een groot gedeelte bestond uit oude bekenden. De mannen van het geluid (Sietse Vaas!), die er een soepele show van maakten. Alle muzikanten, die met zoveel inzet en passie bleven spelen. Mijn gabber Dave, die met zijn positieve energie deze dag in goede banen leidde. En tenslotte natuurlijk Ruud en Irene van de Beach, die dit hele project toch maar mooi hebben mogelijk gemaakt. Met hun oplossingen, uitwijkmogelijkheden, te gekke service naar de muzikanten toe, en enthousiasme hebben zij er voor gezorgd dat ik alleen maar hoefde te spelen en gezellig te zijn. En dankzij iedereen (ik zal waarschijnlijk nog wel iemand vergeten zijn..) was dat een peuleschil!